Mijn hele huwelijk ben ik al op de hoogte van het feit dat mijn man een probleem heeft met dwangmatig masturberen en porno kijken. Dat probleem is zo groot dat zijn interesse in een seksuele relatie met mij al snel na onze huwelijksdag vrijwel volledig verdwijnt. Ik kan helemaal niets met deze ervaring en stop het diep weg. Ik denk dat als je het wegstopt en negeert je er geen last van zult hebben.
Wegstoppen
Wegstoppen is een normale strategie voor nare dingen in mijn leven. Ik heb niet in de gaten dat als je je afsluit voor pijnlijke emoties, je je automatisch ook afsluit voor prettige emoties. Je kunt je emoties niet gedoseerd wegstoppen. Je stopt gelijk je hele vermogen om emoties te ervaren weg. Daarmee doe je jezelf te kort, want het leven bestaat gelukkig niet alleen uit nare ervaringen. Er zijn ook nog zoveel mooie dingen om van te genieten. Maar genieten lukt niet als wegstoppen je strategie is. Al je emoties raken dan geblokkeerd, ook de prettige. Op deze manier lijkt je leven alleen nog maar te bestaan uit dagen vol sleur en onvrede.
Mijn man is dus niet de enige met een probleem. Door mijn houding van wegstoppen en negeren houd ik al jaren het probleem van de porno in ons huwelijk mede in stand. Als je net doet alsof je het niet erg vind, terwijl je het verschrikkelijk vind wat je man doet, ben je niet 'echt'. Je laat je man niet weten hoe je er werkelijk over denkt. Zo ga je ware intimiteit in je relatie uit de weg. Dit geldt overigens niet alleen voor de porno. Ook op andere gebieden van onze relatie is er niet echt sprake van intimiteit. Door het wegstoppen en negeren houd ik mijn man op een afstand. Door de porno houdt hij mij op een afstand.
Door de hulp die we zoeken leer ik veel en ervaar ik veel steun. Dat geeft mij kracht om te veranderen. Dingen uit het verleden die ik jarenlang weggestopt heb, worden eindelijk aangepakt. Ik besteed aandacht aan het verwerken van pijn uit het verleden en het leren stellen van grenzen. Het verwerken van pijn is nodig om te kunnen leren om grenzen te stellen. Je moet je boosheid kunnen voelen over de dingen die je aangedaan zijn. Je kunt ze niet je hele leven blijven wegstoppen en negeren. Het leren stellen van grenzen is belangrijk, omdat je met je grenzen aangeeft wie je werkelijk bent en wat je echt wilt. Alleen mensen met grenzen kennen intimiteit in hun relaties.
Echt geluk
Door het verwerken van mijn nare ervaringen komt er ook ruimte om te genieten van fijne dingen in het leven: een goed boek, een prettige wandeling, een leuke middag met een vriendin. Door het toelaten van pijnlijke emoties ben ik ook beter in staat om prettige emoties te ervaren.
Niet alleen mijn plezier in het leven komt terug, ook in mijn geestelijk leven vindt een verandering plaats. Mijn relatie met de Here God verdiept zich. Vóór deze hele periode van hulpverlening beschouw ik mezelf wel als gelovig, maar in de praktijk houdt dat niet veel in. Ik ga trouw naar de kerk gaan en draai mee in het kerkelijk leven. Thuis komt van bidden en bijbel lezen al heel lang niets meer. Geloven betekent vooral 'niet in de hel komen later'. Dat ik al jaren in een soort 'hel' leef, heb ik niet eens in de gaten. Maar nu wordt het lezen van de bijbel belangrijk. De boodschap van dit boek gaat echt leven. Bidden gaat steeds beter. Ik stort telkens opnieuw mijn hart uit bij de Here God. Zijn liefde wordt zichtbaar in talloze kleine en grote dingen die gebeuren. Mijn dankbaarheid voor deze ommekeer is groot.
Ik besef nu ook dat echt en blijvend geluk alleen te vinden is bij de Here God. Eerst bevond mijn geloof zich aan de rand van mijn leven. Nu is het de essentie van mijn bestaan.
Muurvast
Met ons huwelijk lijkt het in het begin van de hulpverlening de goede kant op te gaan. Mijn man begint meer aandacht aan mij te besteden en gaat serieus aan de slag met zijn seksverslaving. Met vallen en opstaan proberen we ook onze seksuele relatie weer op te bouwen. Het herstel van onze seksuele relatie blijft lange tijd een zeer moeizaam proces. Juist op dit terrein van onze relatie bestaat er veel stress, spanning en onbegrip aan beide kanten. Als na verloop van tijd dan ook nog blijkt dat mijn man een grote terugval heeft in zijn verslaving betekent dat opnieuw het einde van onze seksuele relatie.
Met ons huwelijk gaat het daarna ook snel bergafwaarts. Ik ben moe van de strijd en wil zo niet meer verder. De verwijten vliegen over en weer en de verkilling in onze relatie grijpt ijzingwekkend snel om zich heen. Voor mij lijkt het of mijn man definitief gekozen heeft vóór de porno en tegen mij. Dit gegeven doet mij besluiten een punt te zetten achter ons huwelijk.
Van deze mededeling schrikt mijn man heel erg en hij gaat opnieuw op zoek naar hulp. Deze keer echter ga ik niet meer met hem mee. Ik ben het vertrouwen in hem en in onze relatie volledig kwijt. Hij staat er nu alleen voor.
Omdat ik niet in de omstandigheden ben dat ik snel weg kan bij mijn man, blijf ik noodgedwongen met hem in één huis wonen. Maandenlang leven we naast elkaar en langs elkaar heen in een afstandelijke, koude sfeer. Ik voel me gekwetst en verraden en ben alleen nog in staat om de gewone, menselijke beleefdheid tegen hem op te brengen. Van enige intimiteit of relatie tussen ons is verder geen sprake meer. We zijn vreemden voor elkaar geworden.
Verandering
Dan, na ongeveer drie maanden, bespeur ik een verandering bij hem. Eerst heel klein en heel af en toe. Zo minimaal dat ik denk dat ik het me maar verbeeld. Maar de verandering zet door en op een gegeven moment kan ik het voor mezelf niet meer ontkennen: hij is echt bezig anders te worden. Aanvankelijk vind ik dat niet eens leuk! Ik had mijn argumenten net allemaal keurig netjes op een rijtje. Dat gaf een zekere rust. Nu gooit hij alles weer door elkaar en is mijn rust verandert in onrust.
Mijn man doet ondertussen zijn best om mij opnieuw voor zich te winnen. Op voorstel van zijn hulpverlener ga ik vrijblijvend een keer mee op gesprek. In dat gesprek zie ik een kant van mijn man die ik in ons hele huwelijk nog nooit heb gezien: hij blijkt toch in staat om de muur van zijn gelijk die hij altijd tegen mij optrok een klein beetje af te breken en mij een blik te gunnen op de kwetsbare en gekwetste man die daar achter zit. Dat geeft mij onverwacht weer nieuwe hoop voor de toekomst van onze relatie.
We gaan dus weer samen in therapie. Deze keer voelt het van het begin af aan anders. Het lijkt of we eindelijk in staat zijn elkaar te bereiken met onze woorden. We ervaren dit nieuwe begin en dit onverwachte herstel van onze relatie als een groot cadeau en een zegen van de Here God. Beiden beseffen we dat als Hij niet had ingegrepen er niets meer van onze relatie terecht was gekomen. Dan hadden we alleen nog maar brokstukken, pijn en ellende over gehouden. Nu kunnen we onverwacht toch samen verder.
Terugkijken
Het verleden kunnen we niet meer ongedaan maken. Er zijn van beide kanten dingen gezegd en gedaan waarmee we de ander diep gekwetst hebben. Dat kunnen we nooit meer overdoen en zullen we altijd met ons meedragen. Toch ben ik heel dankbaar voor het herstel van mijn huwelijk. De herinneringen aan de akelige dingen uit het verleden kunnen dan wel niet meer ongedaan gemaakt worden, we kunnen ze wel aanvullen met herinneringen aan fijne momenten samen en aan mooie en goede gesprekken waarin we dichter tot elkaar komen. Zo is alle pijn en alle strijd toch niet voor niets geweest.