Ik zat helemaal niet op een relatie te wachten. Ik wilde genieten van het leven! Ik was tweedejaars student, woonde net op kamers, had een beroerde relatie achter de rug en op een nieuwe zat ik niet te wachten. Toch kon ik er niks aan doen… het klikte. Ik kende hem al een tijdje en kon erg goed met hem praten. Blijkbaar vertrouwde hij me, want op msn hadden we een erg goed gesprek en vertelde hij me dat hij verslaafd was geweest aan zelfbevrediging en pornografie.
Geluk en zonde…
Ik was nogal naïef. Hij vertelde mij dat hij een maand geleden was bevrijd door handoplegging en gebed. Na twee weken hadden we verkering. In het begin waren we stapelverliefd (nog steeds trouwens ;)) en leefden we in een roze wolk. Na 3 maanden knapte die roze wolk plotseling. Ik had het niet zien aankomen, toen hij me middenin de nacht wakker belde. En iedere keer dat ik later zijn ringtone hoor(de), was er eerst een heftige schrikreactie.
Ik hield een soort van dagboek bij in die tijd en als ik daar in terugkijk, dan zie ik hoe gelukkig ik was die eerste drie maanden en hoe ineens die verandering kwam. De grote 'WAAROM?' vraag staat bovenaan de nieuwe pagina.
'Ik ben zo ontzettend kwaad. Ik voel de woede gewoon trillen in mij. Een paar kussens hebben het al zwaar te verduren gehad. Schoenen maken teveel lawaai, net als aarde- of glaswerk als je dat gooit. Maar ik ben ook heel verdrietig. Het is net of ik word leeggezogen. Weer ben ik heel erg gekwetst. Hoeveel kan een mens hebben? Wat zal dit allemaal voor uitwerking hebben?
Ik houd nog steeds van hem. Ik wil nog steeds oud met hem worden, maar niet zoals hij nu is. Deze worsteling van hem moet eerst over zijn. Weer een beproeving… Hij is jaren verslaafd geweest aan masturbatie. Voordat we verkering kregen was hij genezen zei hij, door handoplegging. Anders zou hij nooit een relatie zijn aangegaan. Twee weken geleden is hij uitgegleden. Hij deed niet alles, maar het was wel veel te ver. Het heeft me wel even wat gekost voor ik daarmee om kon gaan. Vooral dat internet was erg voor mij. Maar we maakten een nieuwe start, namen maatregelen als samen bidden e.d. Het ging daarna zo goed. We hebben zoveel mooie momenten beleefd. Vannacht belde hij me op. Ik had hem twee keer gesmst en was daarna in slaap gevallen. Hij had nog terug gesmst, maar niet gebeld. Ik schrok wakker, herkende de beltoon en stortte al in. Toen wist ik al dat het mis was. Ik nam op en hoorde zijn stem, huilend. Het was of alle kracht uit me weg vloeide en ik schreeuwde van binnen. Dit keer alles. Ik voelde golven van misselijkheid en duizeligheid over me heen komen. Hij huilde en dat maakte het moeilijk om mijn boosheid te uiten. De tranen stroomden over mijn wangen en de nagels staan nog in mijn handen. De keer daarvoor had ik vermeden om na te denken over dit scenario. Ik wil dit helemaal niet meemaken!! Ik wil helemaal niet dat hij dit meemaakt!! Oh Heer, waarom toch? Waarom laat U dit gebeuren? … Ik weet niet wat ik moet doen. Ik bid om wijsheid en de gezindheid van Christus om hiermee om te gaan. Ik sta open voor elke weg.'
… 'Het brengt bij mij een ontzettende worsteling voort. Tussen deze gevoelens en mijn liefde en trouw naar hem. Ik wil naast hem staan en hem helpen, hem begeleiden en een steun voor hem zijn. Mar als ik dat nu doe dan voelt dat als verraad aan mezelf. Ik verdien dit niet. Ik heb al zoveel meegemaakt afgelopen jaar, waarom moet dit er dan nog bij?'
… 'Waarom weet U zo altijd precies daar te raken waar ik het meest gevoelig ben? U kent mij door en door. '
"Gij hebt geen bovenmenselijke verzoeking te doorstaan. En God is getrouw, die niet zal gedogen, dat hij boven vermogen verzocht wordt. Want Hij zal met de verzoeking ook voor de uitkomst zorgen, zodat hij ertegen bestand zijt." 1 Korinthe 10:12.
"Overgave kost een heleboel inspanning. In ons geval betekent overgave dat we intensief strijd moeten leveren tegen onze zelfgerichte natuur. … Oprechte overgave zegt: Vader, als dit probleem, deze pijn, deze ziekte of deze situatie nodig is om uw doel en uw heerlijkheid in mijn leven of in het leven van iemand anders te verwezenlijken, neemt U het dan alstublieft niet weg." (Doelgericht Leven)
Pfoe… dat is dus wat ik inderdaad zoek. Die vragen van 'waarom?' zoek ik niet. Die weet ik al. Ik wil weten: wat nu? En hoe? Het is iets waarmee we U moeten en kunnen verheerlijken, laat ons zien hoe. Ik wil leven in aanbidding en vol overgave aan U! Dat brengt zegen! En vrijheid van zonde. Dat is de juiste weg. Rom 6:17-23.'
De eerste keer dat het zo gigantisch mis ging met hem, hebben we allebei heel wat dingen geleerd. Eigenlijk ging het elke keer opnieuw zo; hij gleed weg, viel, belde mij, beleed, ik erheen of andersom, samen huilen en bidden en verdergaan. En elke keer werd een plekje in mijn hart opnieuw verwond. Ik werd er moe van, angstig, kwaad…
In die tijd wist niemand van onze worsteling. Want zo beschouwde ik het altijd, als iets van 'ons'. Ik had het aan 1 iemand verteld maar die heb ik dat jaar amper gezien en gesproken. Ik ging een jaar op stage, verhuisde daardoor naar de andere kant van het land en was eenzaam. Alles wat ik had, was hij. In de vakantie was ik een week weg, op kamp als leidster. Ik ben sindsdien nooit meer een hele week van hem weggeweest. Angst. Hij viel in zonde.
Ik was nogal een principieel meisje en had heel erg strakke grenzen. Door zijn vallen, raakte ik onzeker over mezelf. Dat ervaarde ik niet heel bewust zo, maar mijn principes verzwakten doordat ik bevestiging zocht van hem dat ik aantrekkelijk was voor hem. We hebben geen gemeenschap gehad met elkaar, maar af en toe was het best gevaarlijk. Daar kon ik dan om huilen en dan maakten we weer nieuwe afspraken, maar zodra hij was gevallen, vielen we ook hierin. Zo ging het een jaar door. Dat jaar was een heel heftig jaar. Ik kreeg voor mijn stage supervisie en moest diep in mezelf graven, daarbij had ik een relatie die aan de buitenkant helemaal geweldig leek, maar niemand zag wat daar onder de oppervlakte zat. En ik was alleen. Door die constante stroom van zonde, leek ook ik verder verwijderd te raken van God en dat terwijl Hij mijn houvast was dat jaar. Het gekke was dat we, ondanks die moeiten, door bleven gaan met trouwplannen maken (en weer uitstellen) en na anderhalf jaar gingen we ons verloven.
Puur leven!
In onze tweede zomer vond er een ommekeer plaats. We waren verloofd en ineens kwam hij met de mededeling dat hij een cursus op internet ging doen; 'Puur Leven!'. Ik was zo gigantisch blij en dankbaar! Ik had altijd een beetje het idee dat hij er wel vanaf wilde, maar het tegelijk ook wilde vasthouden (dat is kenmerk van verslaving, ik weet het). Dat hij die cursus wilde doen, was een teken voor mij dat hij echt wilde stoppen! Hij heeft een filter geïnstalleerd en ik had mezelf aangemeld voor de 'A United Front' cursus (in het nederlands: 'In Vrijheid Samen'). Ik was zo blij dat ik ook eindelijk iets kon doen. Het is zo frustrerend om niks te kunnen doen, natuurlijk kan ik bidden, maar toch wilde ik wat doen. Ik ben iemand die graag meteen met het verkeerde afrekent. Maar hierdoor, en door andere dingen, heeft God me wel geleerd dat bepaalde dingen langer duren dan ik zou willen. Ik ben niet degene achter het stuur maar de Heer zelf!!
Ik dacht: nu gaat het goed komen! Ik las de cursussen van mijn verloofde en hij die van mij. Maar na 56 dagen moest hij opnieuw beginnen (de cursus duurt 60 dagen); het bleek helemaal niet van een leien dakje te gaan. Ik vond het moeilijk en confronterend om zijn antwoorden te lezen. Ik had altijd van hem gevraagd om alles te vertellen, maar het bleek dat hij wel beschermend was geweest. In de cursus was hij veel directer. Toen pas liet ik alles wat meer doordringen; dat hij andere vrouwen naakt had gezien, een verkeerd beeld had van seks... En daar had ik me al die tijd voor bewaard?!
Pas door de cursus A United Front drong tot me door dat hij me elke keer weer een beetje had verraden. En langzaam maar zeker kwam mijn wortel van bitterheid naar boven. En van nog heel veel andere situaties. Ik had verwacht dat de cursus me zou vertellen wat ik moest doen om hem te ondersteunen. Dat deed de cursus ook, alleen op een heel andere manier dan ik had verwacht. Op de manier zoals Christus is; liefhebbend, vergevingsgezind, barmhartig, vol vrede,en dat was moeilijk! Het was zelfverloochening om hem niet uit te schelden, maar om zijn voeten te wassen. Ik moest ook veranderen, niet alleen hij. Ik moest meer gaan lijken op Jezus en een vrouw worden naar Gods hart. Het liet me zien dat ik er voor hem moet zijn en me niet moet afvragen wat hij voor mij heeft of kan doen. Dat is zijn deel van het verhaal. Het was een goede voorbereiding op het huwelijk voor mij. En dat huwelijk werd ook doorgezet.
Ik had tegen hem gezegd: 60 dagen voor ons huwelijk ben je vrij. Ik ben nogal iemand die graag de controle in handen wil houden en de regels wil stellen. God leert me keer op keer dat Hij degene is die de controle heeft en dat Hij de regels stelt, niet ik.
59 dagen voor we gingen trouwen, belde hij me op dat het die ochtend niet goed was gegaan wat betreft zelfbevrediging. Pornografie was iets waar hij wel redelijk makkelijk vanaf kon blijven, maar de eigen fysiologie, zijn eigen lichaam was daar niet tevreden mee. Dat was de worsteling waar hij het langst mee zat. Ik stortte bijna in, waarom dit nu Heer? Wat wilt U nu? Ik zat er al over na te denken om het niet door te laten gaan. Maar wat moest ik dan met al die zegeningen en bevestigingen die God ons had gegeven over ons aanstaande huwelijk? Ik heb moeten leren om alles in Zijn hand te leggen en alles van Hem te verwachten, niet van hem, niet van mezelf…
Nu is hij mijn man en zijn we een half jaar getrouwd. Hij is mentor voor 'Puur Leven!' en ik bij 'In Vrijheid Samen'. Vrij van zonden? Ach, er zijn nog zoveel andere dingen waar de Heer ons van moet zuiveren. Afgelopen zondag kwam er een tekst in de preek naar voren die me gigantisch heeft aangesproken:
Maar heiligt dan Christus als Heer in uw harten (1 Petrus 3:15a)
Dat is wat ik moet leren en doen, voor de rest van mijn leven. Het mentor zijn is zwaar. Elke keer als ik een nieuwe studente krijg, komen mijn eigen emoties van toen naar boven en meestal huil ik de eerste 2 lessen van een nieuwe studente. Het is zo confronterend, maar als ik dan de Heer aan het werk zie en mij herinner wat Hij deed voor mij, dan kan ik wel juichen en dank ik Hem die alles heeft volbracht!