Een hele mooie dag in mei. De zon schijnt, de vogels zingen.
Zo'n dag waarvan je denkt "zo zou het altijd moeten zijn".
En dan plots, als donderslag bij heldere hemel, zakt de bodem onder mijn voeten weg.
De post wordt bezorgd. Zelden maak ik de post open van mijn man., maar vandaag toevallig wel. Het is notabene een blanco enveloppe, zonder vignet. Het blijkt een afschrift te zijn van de creditcardmaatschappij. Er staat een afboeking op die mijn nieuwsgierigheid wekt. Als omschrijving een privénaam en woonplaats. Geen restaurantnota of aankoop kleding zoals gebruikelijk.
Normaliter zou ik dit afschrift terzijde hebben gelegd, maar ik ben alert. Mijn alertheid wordt veroorzaakt, doordat ik heb ontdekt dat mijn man zijn secretaresse stalkt. Alle hyvesberichten en contacten met haar vrienden worden op de voet gevolgd. Via de berichtgeschiedenis van internet kan ik dit controleren. Ook zijn alle foto's van het bedrijfsfeest meteen op zijn hyves geplaatst en opgeslagen in zijn afbeeldingen.. Innige omarmingen en lachende gezichten. Ik walg. Hij schrijft ook lieve berichtjes naar haar wanneer ze ziek is. Sluit zijn berichtjes af met: liefs en dikke zoenen. Ik vind dit geen normale werkrelatie en confronteer hem met zijn mailtjes. Hij schrikt, en verzekert mij dat er helemaal niets aan de hand is. Vervolgens ontdek ik dat hij in het geniep haar Hyves toch blijft volgen.
Ik voel me rot en slaap slecht. Er is iets gaande, maar ik kan er mijn vinger niet op leggen. Ik probeer puzzelstukjes te leggen, maar kom er niet uit. Ik controleer zijn kostuums, koffer en uitgavenpatroon. Vervolgens komt mijn eerste ontdekking. Zijn afschrijvingen via de creditcardmaatschappij zijn enorm. Soms wel € 750,-- per maand. Dit kan ik zien via internetbankieren. Maar waar zijn de afschriften? Ook neemt hij regelmatig forse bedragen op. Ik voel het; er is wat aan de hand. Op een gegeven moment komt er iets bij mij binnen. Het zoemt door mijn hoofd: prostitutie.
De ontdekking
Een hele mooie dag in mei. Ik heb het afschrift in mijn hand. Ik tik de naam welke op het afschrift vermeld staat in op Google. Geen resultaat. Ik tik de woonplaats in met als toevoeging het woordje sex. Bingo. Een privéhuis. Ik bel op als een medewerker van een bank en vraag naar de heer... (de naam van het afschrift). Die blijkt er die dag niet zijn. Ik weet inmiddels genoeg.
Ik begin helemaal te rillen en te beven. Bizar om te ervaren wat er met je lichaam gebeurt als je tot de ontdekking komt dat je man prostituees bezoekt. Maar aan de andere kant vond ik bevestiging. Eindelijk een bevestiging van mijn intuïtie. Maandenlang heb ik gedacht : ik ben toch niet gek.
Ik neem actie en bel mijn man op zijn werk. Ik confronteer hem met mijn ontdekking. Hij geeft het toe, doch het was slecht éénmalig. Ik laat mij niet meer manipuleren en vraag door. Mijn intuïtie zegt dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Stukje bij beetje komt het verhaal eruit: hij bezoekt al 10 jaar prostituees.
Gebroken dat ben ik. Verslagen dat ben ik. Verdrietig dat ben ik. Mijn onbevangenheid in de liefde voor hem ben ik kwijt. Waarom komt dit op mijn pad? Wat nu? Ik hou van deze man en besluit hem een kans te geven. Hij zoekt meteen hulp en wil radicaal breken met zijn verslaving. Ik zie zijn verdriet en schuldgevoel. Schuldgevoel; ik wist niet eens dat hij dat woord kende. Wauw, dat is voor mij al een hele openbaring.
De weg omhoog
Ik schaam me en zoek geen hulp. Wel ga ik surfen op internet en vind daar de site van Kostbaar Vaatwerk. Ik meld me aan bij het forum en mail een verslag over de ontdekking en de sexverslaving van mijn man.Het schrijven van het verhaal werkt therapeutisch. Ik krijg via het forum enorm veel begrip, herkenning en steun. Het forum is voor mij een anker. Ik kan er mijn verdriet en zorgen kwijt. Die steun heb ik nodig, ik moet een gezin met vier kinderen draaiende houden, werken en daarbij zit ik midden in een rouwproces omdat mijn moeder kort daarvoor is overleden.
Oerkrachten komen erbij naar boven. Ik mag er zijn, ik ben een goede moeder, een leuke vrouw met het hart op de goede plaats. Mijn kwaadheid zet ik om in energie. Ik ga ervoor! Ik lees veel over sexverslaving. Door de vele gesprekken met mijn man komt mijn relatie stukje bij beetje weer op de rails. De grootste moeilijkheidsfactor is vertrouwen. Ik kan het controleren niet loslaten, argwaan overheerst. Totdat ik op een dag dit volgende artikel lees:
"Vergeef de mensen die u pijn hebben gedaan". Zonder vergiffenis zou het leven worden beheerst door bitterheid en wraak. Als u in staat bent die gevoelens los te laten, zult u zien dat u zich krachtiger, zelfverzekerder en blijer voelt. Zoals dankbaarheid een positieve reactie is op blijdschap, zo is vergiffenis een positieve reactie op pijn. Helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Soms kan het bijna onmogelijk lijken om iemand te vergeven, om uw woede en verdriet te laten gaan. Het is veel makkelijker om wraaklustig te blijven. Maar het enige wat u daar uiteindelijk mee bereikt, is dat u steeds weer opnieuw beleeft wat u is aangedaan. Een van de grootste obstakels om iemand te vergeven is onbegrip over wat vergiffenis eigenlijk is. Veel mensen denken dat als je iemand vergeeft, je zijn gedrag goedpraat, goedkeurt of vergeet. Dat is niet waar. Vergeven gaat over ú. Over het loslaten van pijn en verdriet. Het is een manier om weer controle over uw leven te krijgen, in plaats van die uit handen te geven aan de dader. Want dat laatste is wat er gebeurt als u zichzelf als slachtoffer blijft zien.
Voorts wordt in dit artikel nog vermeldt:
"Slecht gedrag betekent niet automatisch dat iemand een slecht mens is".
De woorden uit het artikel zijn het laatste duwtje in de rug om weer helemaal te gaan voor mijn relatie. Makkelijk zal het nooit worden, maar er is meer diepgang, begrip en wederzijds respect. Mijn man is een goed mens met een verschrikkelijk verleden. Er blijft een lidteken, maar die is heel mooi genezen.