Het is precies één jaar geleden vandaag. Eén jaar, na de dag dat ik halsoverkop met mijn kinderen naar mijn ouders vertrok. Verdrietig om wat er allemaal gebeurde thuis, kwaad op mijn man dat hij zo met mij en zijn kinderen om ging, en vooral bang! Bang voor de toekomst! Was dit het begin van het einde of was dit een nieuw begin? Ik ging er vanuit dat het het begin van het einde was. Het ging namelijk alleen maar slechter die weken erna, en mijn man gaf duidelijk aan dat het hem allemaal niet meer kon schelen. Er telden nog maar twee dingen:drank en drugs, en achteraf - wat ik toen nog niet wist - relatieplanet en chatten met andere vrouwen! Oh oh oh, wat was ik verhard en wat kon ik moeilijk over mijn emoties praten! Het was net of ik in een rollercoaster zat en het allemaal van een afstandje bekeek. Ik had slechts één prioriteit, zorgen voor mijn twee kleine kinderen.
Wie ben ik eigenlijk?
Leven voor mijn kinderen, dat was het enige wat telde, dus vooral niet instorten, mijn eigen gevoelens vooral maar heel ver weg stoppen, en mijn zo vaak gebruikte masker maar weer op zetten! Hoe heb ik dat zo gekund? Geen idee, maar het voelde op dat moment wel best. En toen, een week of zes later, ging mijn man naar de instelling met het idee: 'Ik blijf hier max 8 weken en hoe het tussen ons verder gaat, zien we dan wel weer. ' En ja hoor, ik bracht hem er naar toe en keek uit naar de momenten dat hij belde en ik op bezoek kon komen.
Ondertussen had ik mijn werk en de kindjes en er liepen wat vrienden en familie over de vloer, dus nee hoor; ik had geen tijd om tot mezelf te komen. Toch voelde ik uiteraard veel afstand tussen mijn man en mij. Het voelde of er zoveel tussen ons in stond. Dat bleek achteraf natuurlijk ook zo, maar dat wist ik toen nog niet.
Het rare ( of eigenlijk mooie) was dat hij vanaf dag één geraakt werd door het geloof en dus al heel snel tegen mij zei: 'Als we gaan scheiden, dan moet het van jouw kant komen, want ik weet dat ik van God niet mag scheiden, dus dat ga ik ook niet doen.'
Lekker, leg het maar op mijn bord! Want wat wilde ik eigenlijk, hoe zag ik de toekomst? Geen idee, ik had echt geen idee van wat ik nu eigenlijk wilde! Ik? Ja wie was ik eigenlijk inmiddels? Was ik er eigenlijk nog wel, ik was zo in hem en zijn verslaving opgegaan dat ik helemaal niet meer bestond. Ik kreeg partnerhulp aangeboden en ja daar zit je dan zo'n eerste gesprek. Oeps, het ging gelijk al goed; mede-afhankelijkheid, zooooooo een wereld ging voor me open! Dit ging over mij! Dit was ik! Ik? Die zelfverzekerde meid van tien jaar geleden? Zo veranderd? Ja ik moest het toegeven aan mezelf. Maar ik voelde me gelijk ook schuldig, want dan had ik de verslavingen dus ook in stand gehouden en was er dus ook mede schuldig aan dat we nu in deze situatie zaten. Gelukkig wist mijn therapeute mij wel goed aan mijn verstand te brengen dat ik daar geen schuldgevoel over hoefde te hebben, ik wist op dat moment niet beter dan dat ik er zo mee om moest gaan.
Andere vrouwen
Toen kwam 'de dag'. De dag dat de rest van mijn wereld ook nog in leek te storten. Ik zat daar in dat kamertje, mijn "man" tegenover mij, de psycholoog van hem naast hem! Ik zat daar alleen, tenminste zo voelde het. Ik voelde wel aan dat dit geplande gesprek niet veel leuk nieuws zou gaan brengen, dus kom maar op, ik ben er klaar voor, toch??
"Ik moet je wat bekennen, ik heb meerdere malen overspel gepleegd de laatste jaren, altijd onder invloed van coke. Het waren die en die en .......... "
Doeffff, een stomp in mijn maag, ik wist ergens dat dit wel zou komen, maar als het dan echt hardop tegen je gezegd wordt. En dan ook nog namen horen van vrouwen die je kent, notabene een vriendin van je. Hij vroeg wat ik wilde weten, want hij wilde alles aan me kwijt wat ik maar wilde horen. Nou nee dank je, ik weet wel even meer dan genoeg. Moest ik huilen? Nee, ik leek wel op een andere planeet te zitten! Hoezo afstand voelen!
Ik vroeg of hij weg wilde gaan. Hij was duidelijk opgelucht dat hij het kwijt was, maar mijn bord lag bomvol nu! Wat moest ik er mee? Hij was de deur nog niet uit, en toen kon ik mijn tranen laten gaan. Wat een helse pijn voelde ik! Het laaste beetje vertrouwen, hup in één klap ook nog weg. Dit kon toch echt nooit meer goed komen? Ik ben naar buiten gegaan en ben een rondje gaan lopen. Ergens op een stoeprand gaan zitten en even lekker zitten janken, hij kwam er aangelopen en wilde me vast pakken en troosten! Doe dat maar even niet, laten we afspreken dat ik naar huis ga en dat ik wel contact opneem als ik er aan toe ben en jij dus niet bellen!
Weer samen
Het is inmiddels 10 maanden na dat gesprek en we zijn weer samen als gezin. Een paar weken geleden heb ik hem vergeven; ik was er aan toe. Ik wilde niet meer met die bitterheid en boosheid in mijn hart leven! Ik voel de pijn natuurlijk nog steeds en ik geloof dat die er altijd wel een beetje zal blijven, maar ik heb mezelf voorgenomen om het niet meer te gebruiken als er een ruzietje oid ontstaat. Mijn man heeft oprecht berouw getoond en heeft mij om vergeving gevraagd. Het is inderdaad zo dat als er vergeving is, kan er genezing zijn. Dat heb ik zelf mogen ervaren.
Ik ben nu zelf intens moe en zit sinds vorige week verplicht vanuit mijn werk en de huisarts een aantal weken thuis. Het is nu tijd voor mij, ik ga proberen alles te verwerken, beetje voor beetje en stapje voor stapje. Wij hebben beide bewust voor een leven met God gekozen en proberen meer en meer op Jezus te gaan lijken, al is dat soms best wel heel moeilijk. Maar alle eer in ons proces is voor God, want zonder Hem waren we nooit zover gekomen. Ik heb hier jaren voor gebeden, gesmeekt of God mijn man in wilde laten zien dat dit leven niet meer kon en dat hij hulp moest gaan zoeken! Na al die jaren zijn mijn gebeden verhoord en mag ik zeggen dat ik de toekomst weer met vertrouwen tegemoet ga, omdat ik weet dat God altijd bij ons zal zijn en blijven.
En nee, ik ben niet naief, want ik heb in het afgelopen jaar genoeg mensen zien terugvallen die bij mijn man opgenomen waren. Maar mijn man heeft een radicale keuze gemaakt en gaat nu echt voor een leven met God en ons gezin! Hij heeft vanaf dag één met al zijn verslavingen gebroken. Ik mag best wel zeggen dat ik trots op hem ben en respect heb voor het gevecht dat hij heeft geleverd, want dat is niet altijd makkelijk!
We zijn bezig om nieuwe, mooie herinneringen te maken. Er blijft zeker ruimte voor het verleden, en daar praten we natuurlijk ook nog over, maar we durven weer vooruit te kijken en zijn niet meer bang voor de dag van morgen!!
"Wat de toekomst brenge moge, mij geleidt des Heren hand"
Liefs Nikki