In 1994 trouwde ik met Paul. Van huis uit en vanuit mijn gemeente destijds kreeg ik mee, dat wanneer je een gelovige jongen trouwt je daarmee problemen voorkomt. Daar ging ik dus voor. Ik geloofde in God en ik was heel blij om Paul te leren kennen tijdens mijn opleiding na de HAVO. Hij was iemand die al heel jong zelf de keuze voor God maakte en lid werd van een kerk waar hij zich bij thuis voelde, nadat hij zijn reformatorische kerk had verlaten. We hadden het goed samen. We hadden eigenlijk alles wat ons hartje begeerde. Een huis, kinderen etc.
Toch denk ik nu achteraf dat het heel mooi leek van buiten en ik dat ook altijd wel zo geloofde, maar diep in mijzelf voelde ik me niet altijd super gelukkig met mijn huwelijk. Qua seksualiteit binnen ons huwelijk voelde het vanaf het begin niet goed. Maar hierover praten konden we niet. Van huis uit hadden we hier ook beiden niet veel van meegekregen. Nu achteraf weet ik de oorzaak hiervan. De intimiteit, zoals God die bedoeld had was er niet.
Marriage Course
Wat het precies was, kon ik niet aangeven, maar ik had me denk ik meer voorgesteld van het huwelijk en het viel me eigenlijk een beetje tegen. Het moest toch meer kunnen betekenen. We gingen in januari 2009 naar een weekendconferentie van New Wine. Tijdens één van die vieringen hadden we voor ons samen laten bidden. Paul gaf zijn luiheid naar zijn gezin toe en wilde veranderen. Toen werd ons de cursus Marriage Course geadviseerd en hoe bijzonder was het, dat die 1 week later in onze kerk startte. Het was niet zo dat Paul nooit iets deed in huis, hij was en is een goede vader voor zijn kinderen en toch was er iets. Na al die jaren ging ik het steeds meer bij mezelf zoeken. Hoe kon ik beter worden? Ik heb destijds ook een boekje: 'de kracht van de biddende vrouw' gelezen en getracht toe te passen, maar uiteindelijk haakte ik daar toen bij af. Tijdens de cursus leerden we weer meer tijd voor elkaar maken, dingen samen doen. Beter communiceren, kortom: ik werd blijer en het zag er heel hoopgevend uit.
Een rotte plek
Op een avond nadat we samen terug reden van die cursus biechtte Paul mij op, dat hij wel eens naar porno had gekeken. Iets waarvan ik nooit dacht dat mijn man dat zou doen. Ik schrok er van, maar hij zei dat hij daar al lang mee had afgerekend. Het was dus even slikken, maar het voelde ook wel als een opluchting. Daar zat dus de rotte plek, die ons huwelijk bezoedeld had. Of het een hardnekkige seksverslaving was, daar stond ik niet zo erg bij stil. Hij wilde anders, had gesprekken met een vriend hierover, las goede boeken, etc. Na deze cursus leek het heel goed te gaan. 'Het leek', zeg ik nu, dat wist ik toen echt niet, maar de waarheid bleek heel hard te zijn. Sinds de Marriage Course gingen we altijd samen tegelijk naar bed en iets wat heel nieuw was, was dat we altijd samen hardop gingen bidden voor het slapen gaan. Ook kwamen de 'goede' boeken en de bijbel tevoorschijn.
De waarheid
Tot op die ene dag, in juli 2009, dat hij met de waarheid kwam. Dat weekend ervoor werd het anders. Paul werd stiller en zijn ogen werden doods. Ik wist niet wat er aan de hand was en begon me weer heel onzeker te voelen.
Het moment dat Paul met de waarheid kwam, dat het allemaal veel erger was, dat hij een dubbel leven leidde en dat hij een seksuele relatie had met een andere vrouw, stortte mijn leven in. Ik kon niets meer anders dan het uitschreeuwen naar God. Mijn huwelijk was kapot. En ik? Ik voelde me zo kapot, zo vernederd, zo gebruikt, etc. etc. Hoe die periode precies ging, vind ik te moeilijk en te uitgebreid om hier te vertellen, maar ik had 3 kinderen, ik was ten einde raad. Alles wat zo mooi leek, bleek niet echt te zijn. Ik heb per minuut geleefd en alle hulp kwam heel snel op gang. Mede dankzij 2 echtparen uit onze kerk, waarbij we terecht konden. De volgende dag konden we bij een christelijke psycholoog terecht.
Ik heb herkenning gevonden bij Kostbaar Vaatwerk en daar las ik hoopgevende verhalen, maar of dat voor mij kon en of ik dat kon? Ik denk dat ik het zonder God en die hoopgevende verhalen van lotgenoten niet had gered. Het is een jaar geweest voor mij, waar ik heel veel donkere momenten heb gehad. Ik wou dat ik dood was, dat ik het niet meer voelde, deze pijn. Ik had een geheim, waar ik niet zomaar met iedereen over kon praten. Op heel veel plaatsen moest ik doen alsof, tegenover mijn kinderen, op school, bij heel veel mensen. Ik was in een put gevallen, waarin het leek of ik nooit op de bodem kwam, zo diep. De waarheid kwam boven tafel. Alles, alle details…. Ik was met een man getrouwd, die seksverslaafd bleek te zijn. Ik voelde me heel naïef. Een klein meisje, die wakker werd in een wereld, waarvan ik het bestaan niet echt wist.
Een draak in de wereld
Ik ging er boeken over lezen. Uiteindelijk heb ik mijn huwelijk een tweede kans durven geven, maar ook omdat Paul totaal veranderde naar mij. Hij moest leren om letterlijk bij mij in die put te komen zitten, mijn boosheid te aanvaarden, mijn verdriet te leren zien. Hij toonde berouw en pakte zijn verslaving radicaal aan. En ik had één grens gesteld, nooit nog een keer.
Hoe kun je zoiets begrijpen? Ik had heel veel vragen naar God. Waarom? Kon Hij dit niet voorkomen? Vertrouwen doe je niet zomaar, dat moet groeien. Net zoals ik opnieuw mijn weg met God moest gaan vinden en op nieuw moet gaan leren vertrouwen op God, dat welke kant het met mijn huwelijk op zal gaan, God het beste met mij voor heeft en daar wil ik me aan vast houden. Niets op aarde is zo zeker als wat God met mij voor ogen heeft. Heel langzaam begin ik me sterker te voelen, heb ik weer betere dagen, ja, zelfs betere weken. Ik hoop dat Paul nooit meer geheimen voor mij heeft, dat de belofte die hij opnieuw gedaan heeft, echt zal zijn en blijven, maar dat blijft voor mij nog wel de grootste angst en onzekerheid. Het is een hele zware weg, die we opgegaan zijn, maar we doen het niet alleen. God is erbij.
Ik ben me heel erg gaan oriënteren in deze materie. Het is een draak in de wereld. Die werkt als een strop. Als je ermee in aanraking komt wil je hard wegrennen, maar hoe harder je weg rent, hoe vaster die strop komt te zitten. Ik weet niet hoe God mij gaat gebruiken, maar ik kan het niet anders dan me kwetsbaar en open op te stellen, al voel ik me zo breekbaar. Echt, de verseksualisering in deze wereld is zo erg, het maakt zo kapot en ondertussen is het nog steeds zo'n taboe om er over te durven spreken. Ik hoop dat dit aangepakt gaat worden. Dat het ook in de kerk bespreekbaar gaat worden.