Liefde maakt blind

De bus stond stil voor het stoplicht toen mijn aandacht getrokken werd door een overstekende vrouw aan de andere kant van het kruispunt. Het was niet haar hond die haar handicap verraadde, maar de manier waarop ze beslag legde op het verkeer en van oversteken.
Opvallend was haar zelfverzekerde pas. Met een stevige tred liep ze op een eisende manier over het zebrapad met haar blindestok horizontaal in de lucht vooruitgestoken. Duidelijk liet ze zien wat ze deed en ik was onder de indruk hoe ze haar recht om veilig over te steken claimde.

Het leek wel of ze haar handicap op eiste, waarschijnlijk haar manier van overleven. Op deze manier dwong ze respect af door duidelijk te laten zien wat ze wilde en ik weet zeker dat als er geen stoplicht zou zijn geweest dat ze haar verkeer tot stilstand zou brengen om haar voorrang te verlenen.
Samen met haar hond vormde ze een krachtig op elkaar ingespeeld team. Opvallend was dat de hond, die aangelijnd was, zonder strakke beteugelig naast haar liep. Gewillig, zonder dwang, af en toe opkijkend of zijn baasje hem nog volgde. De trouw was van hem af te lezen.

Deze vrouw had zichtbaar geleerd met haar handicap om te gaan. Ze dwong respect af en maakte zich in haar blindheid zichtbaar voor de ziende wereld waar zij als zo'n kwetsbaar wezen toch zo sterk moet zijn. Ik was onder de indruk van dit schouwspel en vertaalde het naar mijn eigen leven.

Wat kan ik hiervan leren?, vroeg ik me af.

Is het niet zo dat je als partner van een seksverslaafde blind kunt zijn. Blind voor wat er speelt? Blind omdat je je kop in het zand steekt? Is het liefde dat ons blind maakt?
De seksverslaving van mijn man heeft mijn zicht op mijn leven erg vertroebeld. Ik ben ziende blind geworden voor wie ik ben en horende doof. Ik ben de weg kwijt en durf niet meer over te steken, omdat ik het vertrouwen in mezelf kwijt ben. Angst om niet gezien te worden is een dagelijkse voelbare handicap voor me geworden. De vele jaren van het niet gezien worden heeft zijn tol geëist met als resultaat een allesverlammend gevoel. Ik durf niet meer het kruispunt van mijn leven over te steken.

Ik heb een handicap........Het niet gezien en gehoord worden worden is een centraal punt in mijn leven geworden. Alsof ik met mijn blindestok maar een beetje sta te zwaaien in de lucht, staande aan de kant van de weg, maar zodaning dat mijn omgeving niet begrijpt wat ik wil of nodig heb. 

 

ik denk dat we krachtig mogen zijn in onze handicaps van de verblindende liefde voor onze partner. Het niet gezien en gehoord worden maakt me blind van woede. We mogen onze handicap opeisen en de wond die geslagen is laten zien door duidelijk te zijn in dat we dat zijn: verwond.

Dat betekent dat we de stok der verwonding mogen ophouden en laten zien dat we voorrang nodig hebben. Dat we de ruimte om te rouwen mogen opeisen omdat we daar recht op hebben. Dat maakt dat we in onze zwakheid sterk worden door te erkennen dat de verwonding ons heeft verzwakt. Zeg het voort zeg het voort !!!

We hebben dit nodig zodat we met een stevige pas dit vreselijk kruispunt in ons leven kunnen passeren. Maar dat betekent wèl dat wij duidelijk moeten zijn en auw moeten zeggen en blijven zeggen zolang we dit nodig hebben. We hebben recht op ons verdriet ! 

En als dat betekent dat we onze verwondingen voorrang moeten verlenen en het emotionele verkeer even moeten stopzetten dan is dat zo maar even. 

We mogen vertrouwen dat Jezus ons leidt in onze blindheden. We mogen bidden dat Hij ons laat zien waar de blinde vlekken van ons leven zitten. En in dit proces loopt Hij rustig naast ons en houdt ons in de gaten of we Hem nog volgen. We hoeven de lijn niet strak te houden, Hij blijft toch wel bij ons. Samen vormen we een prachtig team dat iedere kruising in ons leven laat lukken, want Hij genas ook blinden. Ja toch?
 
Zou er dan toch nog hoop zijn?
 
Visje /