07 oktober 2010 | Gedichten

Vertrouwen.
Vanuit de donkerste diepten roep ik tot U,
Die hulp kan geven voor radelozen.
In de donkerste diepten,
waar wanhoop en twijfel
vechten om de macht over te nemen,
is er nog maar Eén weg open.
Zou Hij, Die ons samenbracht
nog naar me om willen zien?
Zou Hij Die ons samenbracht
nog naar ons willen omzien?
Ik hef mijn ogen op naar de bergen
vanwaar mijn hulp komen zal.
En Hij wilde naar me omzien.
Hij liet me niet gaan.
Liet me niet over aan de zwartste wanhoop,
maar zag nog naar me om.
Hij gaf ons nog een tweede kans.
Wat een groot en onverdiend wonder.
We hebben elkaar nog.
Voorzichtig gloort de hoop
en ontkiemt de liefde.
Er is weer toekomst voor ons weggelegd.
Toekomst in opzien naar boven.
Samen vouwen we de handen,
elkaar omvattend in geborgenheid.
Vertrouwen, in biddend opzien.
Vertrouwen in God.
Vertrouwen in elkaar.
God, wijst U ons de weg en mogen
we leven tot Uw eer?
Dankt, dankt nu allen God!

---

Met dit gedicht sluit ik een moeilijke periode af in mijn leven. De laatste therapiesessie is achter dr rug. Wat is er veel gebeurd. Maar 1 ding staat vast: God staat boven alles. Hij kan en wil en zal in nood, volkomen uitkomst geven. Ik heb veel geleerd en voel me vaak onbekwaam. Maar ik geloof vast en zeker dat alles ten goede is gekeerd. God zij gedankt!

Liefs,
Gavriëlle 'God is mijn kracht'