19 april 2011 | Column Sarah

Kadootjes krijgen is niet één van mijn belangrijkste liefdestalen. Helaas voor mijn man, want ik loop dus niet warm voor een boeket bloemen, een goed boek en zelfs niet voor een mooie ring. Kostbare tijd en oprechte aandacht zijn de 'kado's' die ik het liefste van hem krijg en ja, die 'kosten' vaak nog wel wat meer dan datgene wat in de winkel voor geld te krijgen is. Bij mij dus geen tranen van ontroering, uitroepen van blijdschap of spontane omhelzingen als mijn man thuiskomt met een prachtig boeket bloemen. Althans... normaal gesproken dus niet. Want een paar dagen geleden verbaasde ik mijzelf en hem toen ik plotseling tóch in tranen uitbarstte nadat hij me een mand bloemen gaf op een voor ons speciale dag.

---

Die dag was het precies 5 jaar geleden dat wij voor de tweede keer in ons leven ons ja-woord gaven. Aan elkaar welteverstaan. Temidden van familie, lieve vrienden en onze kinderen stonden wij vijf jaar geleden vooraan in de kerk om onze trouwbeloften te vernieuwen. Het werd een belangrijk moment, voor ons en voor onze kinderen. Een mijlpaal zelfs en daarom wilden we daar dit jaar met elkaar bij stilstaan. 
Het etentje was gepland en voorafgaand deed ik nog snel mijn dochter in bad. Met mijn handen vol zeepsop en een verhit gezicht, begroette ik mijn man toen hij de badkamer binnenkwam. Een grote mand met bloemen had hij in zijn handen. Ik keek eens goed naar de mand en kon me niet herinneren dat ik zoiets ooit in het tuincentrum had gezien. Hij zou toch niet....? Ik keek hem vragend aan. 'Ja, zelf gemaakt', zei hij. En daar waren ze, binnen een fractie van een seconde: tranen van ontroering. Snel liep ik naar hem toe en we hielden elkaar vervolgens - zonder verder iets te zeggen - lange tijd vast.

Woorden waren ook helemaal niet nodig, want we wisten allebei precies wat dit kado betekende. Het herinnerde aan ons aan die andere keer, aan dat andere kado dat hij mij jaren geleden gaf. Hij was op dat moment al een aantal maanden opgenomen in een verslavingskliniek. De diepste crisis was voorbij, we werkten hard aan relatie-herstel, maar er was nog zoveel kapot. We zochten naar openingen om misschien - ondanks alles - tóch weer samen verder te gaan. Het leek onmogelijk, er was zoveel gebeurd, de weg zonder elkaar zag er zoveel aantrekkelijker uit dan de weg met elkaar. Weer hoop hebben, weer kwetsbaar zijn, weer vergeven, weer lachen, weer liefhebben... zou dat nog kunnen? We namen voorzichtige stapjes; wat was het nog wankel. En toen was daar zomaar dat kado. Een klein mandje met viooltjes erin. Zo ongelofelijk anders dan de dure 'afkoopkado's' die ik in de loop der jaren gekregen had. Talloze, dure, moderne bloemstukken had hij in in de jaren van verslaving voor me gekocht. Uit schuldgevoel en in de hoop dat ze iets goedmaakten van wat zo stukgemaakt was. Ik vond ze lelijk, die bloemen. Het deed pijn om ernaar te kijken en met een opgelucht gevoel gooide ik ze bij het minste of geringste teken van verdorring in de groene kliko.
En toen, zomaar, dat ene kado, recht uit zijn hart. Geen duur, modern bloemstuk, maar een klein mandje dat hij ergens had gevonden, opgevuld met aarde uit de tuin van de kliniek waar hij zat, en de viooltjes gekocht van de paar euro's die hij maandelijks tot zijn beschikking had. Ik was diep ontroerd en herinner me dat door deze bloemen mijn hart een heel klein beetje openging. 

Natuurlijk was er nog heel veel meer voor nodig dan die bloemen om uiteindelijk weer samen verder te gaan. Maanden van hard werken, therapie, samen leren praten, gevoelens leren delen, kwetsbaar durven zijn... We hadden allebei ons eigen dingen waar we mee aan de slag moesten, maar merkten dat er geleidelijk meer openingen kwamen. Dwars door het donkere verleden heen, kwam er weer hoop. Midden in het verdriet, bleek er ruimte voor blijdschap. Voorzichtige stappen mondden uiteindelijk uit in die ene grote stap om weer bij elkaar te gaan wonen. En nog weer wat later om onze trouwbeloften te vernieuwen. Opnieuw 'ja' voor elkaar, opnieuw zegen van God, opnieuw beloften van trouw. Diep verdriet en intense blijdschap lagen nog nooit zo dicht bij elkaar als op die dag.

En zo was het een paar dagen geleden ook weer een beetje op ons '5 jarige tweede trouwdag' zoals we het maar hebben genoemd. Er was verdriet om de nare herinneringen die - hoe vervelend ook - toch weer boven komen drijven op zo'n dag. Maar gelukkig was er nog veel meer blijschap en dankbaarheid voor alles wat zo hersteld bleek te kunnen worden. Als teken daarvan staat het kado bij ons op de tuintafel en iedere keer als ik naar buiten kijk, dan zie ik het staan en geniet ik ervan. Stiekum hoop ik natuurlijk dat zo'n mand met bloemen een vaste traditie gaat worden voor iedere 'tweede trouwdag'. Mijn man kennende doet hij dat overigens niet, als hij deze column eenmaal gelezen heeft. Hij houdt de laatste jaren namelijk niet meer zo van tradities. En daarom geen kadootjes meer uit schuldgevoel of uit traditie. Alleen nog maar kado's recht uit het hart. En zo hoort het ook. Toch?

Sarah - april 2011