12 mei 2011
|
Column Sarah
Het leek zo'n goed idee. Onze zoon mocht een boekje of tijdschrift kopen om tijdens de vakantie te kunnen lezen. Het werd een tijdschriftenpakket, zo'n dik pak tijdschriften die al wat ouder zijn en daardoor voor een lage prijs van de hand gaan. Autoboekjes, een motorblad, een blad over wetenschap. Ach, dat kan toch wel een keertje...
Natuurlijk kon hij zich bij thuiskomst niet beheersen en werd het pak opengescheurd om alvast iets te bekijken van wat hij straks, tijdens de vakantie, allemaal zou kunnen lezen.
- 'Mam!! Moet je eens kijken! Dit blad moet je maar weggooien.'
Daar is het weer. Wat voel ik me stom. Had ik er nu niet aan kunnen denken dat autoblaadjes - hoe idioot ik dat ook vind - soms plaatjes van blote vrouwen bevatten. Hoe naïef kun je zijn?
- 'Kind, dank je wel. Wat goed van je dat je dit aan mij geeft.'
Ah, dit is een opening voor een gesprek hierover.
- 'Wat vind je er nu van dat dit boekje dit soort foto's bevat?'
- 'Stom, natuurlijk. Waarom zetten ze dit er in, mama?'
- 'Wat denk je zelf?'
- 'God heeft het zo gemaakt dat mannen het fijn vinden om naar hun eigen vrouw te kijken' (Yes! Dank U, Heer, onze lessen over seksualiteit werpen zijn vruchten af!!!)
- Maar sommige mannen gaan dan liever naar andere vrouwen kijken. Ik vind het stom hoor, mama. Gooi het maar snel weg.'
Terwijl ik het blad in de papierbak stop (helemaal onderop), hoor ik hem mompelen 'ik zal het ook aan papa...' en dan ineens stopt hij.
- 'Wat wilde je zeggen, schat?'
- 'Nee, niets.'
- Wilde je het misschien ook aan papa vertellen wat je gevonden hebt?
- Ja, eerst wel, maar dat doe ik toch maar niet.
- Waarom niet? Ben je misschien bang dat papa in het blad gaat kijken dan?
- Nee, dat doet papa toch niet? Papa kijkt alleen naar jou!
Zijn stem klinkt beslist. En toch ook weer een beetje onzeker. Hij kan zich niet voorstellen dat zijn papa ooit zoiets zou doen. En tegelijk is hij er een beetje bang voor, denk ik. 'Zou hij iets weten?' vraag ik me opnieuw af. En is de tijd al aangebroken om onze kinderen hierover in te lichten? En hoe dan? En wat vertellen we? Of is het beter om maar helemaal niets te vertellen.
Ingewikkelde vragen. Wij zijn er nog niet helemaal uit. Wij denken, praten en bidden verder hierover. En ondertussen zijn we dankbaar dat we open kunnen praten over seksualiteit met onze kinderen - én dat plaatjes van blote vrouwen voor hen nog maar 1 doel dienen: de kliko.
Sarah - mei 2011
Vind jij het ook lastig om te te beslissen wat je wel en niet vertelt aan je kinderen over de seksverslaving van je man? Kom dan op 18 juni naar de ontmoetingsdag.
Één van de gespreksonderwerpen waar je die dag uit kan kiezen 'Jij en je kinderen' gaat o.a. over deze vragen.