18 januari 2011
|
Column Sarah
Sommige mannen worden er boos om. Hun boosheid komt voort uit angst, denk ik. Angst voor wat zijn vrouw daar over hem zal gaan vertellen. Angst dat ze nog bozer terugkomt, dan ze nu soms al is. Angst dat ze opgehitst wordt door al die andere vrouwen en hun relatie eerder zal verslechteren dan herstellen.
Sommige mensen vinden het gewoon stom. 'Zeker zo'n zielig clubje vrouwen bij elkaar, die elkaar versterken in het 'slacht-offer' voelen. Ondertussen lekker roddelen over hun mannen en vooral praten over wat die mannen allemaal fout doen.' Ze doen er lacherig over of minachtend.
Ik kan die reacties ergens wel een beetje begrijpen. Ik had ze namelijk zelf ook in de periode dat mijn leven nog niet op zijn kop stond. Het is makkelijk om schamper te doen over lotgenotencontact als alles aardig op rolletjes loopt. Maar zodra je wereld lijkt in te storten, ontdek je pas hoe groot de behoefte kan zijn aan mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Die behoefte ontstond bij mij al heel snel nadat de seksverslaving van mijn man aan het licht kwam.
Het lotgenotencontact dat ik uiteindelijk vond, voelde voor mij aan als een warm bad. Wat was het goed om van andere vrouwen te horen dat wat ik dacht, voelde en deed, helemaal niet raar was. Ik was niet gek! Ik kon mijn verhaal vertellen en luisteren naar de verhalen van anderen. Alleen dat al zorgde er voor dat ik lucht kreeg; letterlijk en figuurlijk ruimte om weer verder te kunnen, om beslissingen te durven nemen en stappen te zetten. Lotgenotencontact zorgde ervoor dat ik eindelijk de vragen durfde te stellen die ik aan mensen in mijn omgeving niet durfde te stellen, dat ik nieuwe hoop kreeg en tips hoorde. Het bleek onmisbaar voor het herstelproces van mijzelf, en daardoor ook van onze relatie.
Lotgenotencontact zorgt voor de ruimte en de herkenning die je zo nodg kunt hebben als je partner seksverslaafd is. En daarom is deze site ontstaan. Omdat we zelf ervaren hebben hoe belangrijk het is om je verhaal te kunnen delen met vrouwen die weten hoe het voelt. Daarom is er ook het forum, de ontmoetingsdagen en nu dan ook de contactgroepen.
Contactgroepen geven je de mogelijkheid om elke maand lotgenoten te ontmoeten en met elkaar verder in gesprek te gaan. Niet met de bedoeling om je nu eens extra 'slachtoffer' te voelen, maar juist om je verhalen en je vragen te delen. Niet om nu eens lekker te roddelen over onze mannen, maar juist om over je pijn te kunnen vertellen. Niet om eens even lekker te kunnen spuien over alles wat je man fout doet, maar om eerlijk naar jezelf te durven kijken. Herkenning vinden bij elkaar, en samen leren, van elkaar en van God. Daar gaat het om.
Sarah - januari 2011
Heb je interesse voor de contactgroepen, of wil je je daarvoor aanmelden?
Neem dan even contact met mij op!