Onze 5e ontmoetingsdag was op zaterdag 18 juni 2011.
Bijna 40 vrouwen waren aanwezig op onze nieuwe locatie in Voorthuizen. Er waren verschillende workshops en gespreksgroepen, en er was de mogelijkheid om een persoonlijk gesprek te hebben met een hulpverleenster. Één van de vrouwen vertelden haar eigen verhaal van herstel en verder was er veel tijd voor ontmoeting.
Sta op en schitter
Aan het begin van de dag hield Sarah een inleiding n.a.v. de tekst uit Jesaja 60: 1 en 2
Sta op en schitter, je licht is gekomen, over jou schijnt de luister van de HEER.
Duisternis bedekt de aarde en donkerte de naties, maar over jou schijnt de HEER, zijn luister is boven jou zichtbaar. (Jesaja 60: 1 en 2 )
De tekst van de inleiding kun je hier nalezen.
Kort verslag van één van de deelneemsters
De ontmoetingsdag op 18-06-2011
Ik kwam alleen binnen en voelde me ook eigenlijk een beetje alleen. Ik ging aan een tafel zitten waar aan de andere kant al drie vrouwen zaten, en na korte tijd kwam een van de dames bij me zitten; dit deed me zo ongelofelijk goed. Het ijs was gelijk gebroken, en we konden heel goed samen praten.
Om iets over 10.30 uur begonnen we de dag met het zingen van een aantal opwekkingsliederen. Daarna ging Sarah ons iets vertellen over de tekst uit Jesaja 60:1. Daarna gingen we bidden.
Sarah moedigde ons aan om met respect over onze mannen te praten, wat ik enorm van haar waardeer.
Daarna gingen we in groepjes uit elkaar. Zelf ging ik in een groepje, waarin we 's middag zouden praten over het beheersen van emoties.
We maakten kennis met elkaar, en hadden veel respect en liefde voor elkaar.
Daarna kregen we een getuigenis te horen van een vrouw die samen met haar man uit het dal was gekomen. Zie vertelde over de strijd, die ze zo dapper samen gestreden hebben; de strijd tegen pornografie en masturbatie bij haar man. Ze vertelde hoe ze samen baden om dit te overwinnen en die overwinning is gekomen.
Daarna genoten we van een heerlijke lunch, niet alleen broodjes, maar ook soep en hartige taarten, echt super goed en lekker.
Na de lunch hadden we diverse workshops. We konden kiezen uit de workshops 'grenzen', 'je bent geliefd' en 'denkpatronen'.
Zelf deed ik mee aan de workshop: 'Je bent geliefd'. We zongen eerst met elkaar: Zegen ons algoede, neem ons in uw hoede, enz.
Daarna kregen we een stukje te zien over Henry Nouwen, over hoe geliefd we zijn door God.
We kregen de opdracht om te bedenken waarin we nu vandaag Gods liefde ervaren hadden. Na dat overdacht te hebben mochten we gaan schilderen. Nee, niet om de kunst, of om een mooi schilderij te maken, maar gewoon wat er in ons opkwam en wat op dat moment bij ons paste.
Hele mooie creaties kwamen daarbij voor de dag, maar dat niet alleen. Ook tranen kwamen, want door iets te schilderen zie je soms ineens alles zo glashelder. Het is je eigen expressie en toch kan het zoveel met je doen. Zo diep gaan, dat je ineens dingen ontdekt waarvan je je niet eens bewust was.
Zelf ontdekte ik, dat ik nogal de neiging heb om dingen mooier te maken dan ze zijn, om vooral de donkere dingen niet te veel te laten zien. Dit was best confronterend, maar ook wel heel verhelderend voor mijzelf.
Na de workshop hadden we theetijd en daarna gingen we naar de gespreksgroepjes met de mensen waar we in de ochtend kennis mee gemaakt hadden. Ik zat bij de workshop: 'Beheersen van emoties'. We lazen met elkaar een stuk over hoe we met emoties om kunnen gaan. Beheersen de emoties ons, of beheersen wij de emoties? Hoe uit je je emoties, zonder te ontploffen, of zonder ziek te worden van het wegstoppen? We leerden hierin mooie dingen. Hierin was ook openheid voor een stuk eigen verhaal, als iemand wat kwijt wilde.
We sloten af met een rondje hoe we de dag ervaren hebben, en wat we mee naar huis namen. Ieder had wel iets waar zij mee verder kon.
Toen was de gezamenlijk afsluiting, waarin we nog een paar liederen met elkaar zongen, en waarin Sarah de mensen bedankte die een bijdrage geleverd hadden aan de dag en waardoor deze dag mogelijk gemaakt was. We sloten af met gebed waarin Sarah voor ons bad om bescherming en om alles wat we nodig hadden.
Ik vond het zelf een heel bemoedigende dag, een zegen om met vrouwen bezig te zijn, op zoek naar wat God over ons zegt, wat de Bijbel ons leert.
Reacties ontmoetingsdag juni 2011
We hebben aan deelnemende vrouwen gevraagd om te beschrijven hoe ze de dag ervaren hebben. Onderstaand publiceren we - met toestemming - de reacties van een aantal vrouwen.
Het was voor mij de eerste keer. Vorig jaar wist ik ook al dat er een ontmoetingsdag was, maar ik ben toen niet gegaan. Achteraf denk ik, waarom ben ik niet gegaan, want het was fijn. Je hoefde je niet onzeker te voelen. Het was goed om er te zijn geweest, en volgend jaar zeker weer!
Erg bijzonder om mee te maken. Die dag mogen de maskers af en er worden direct hele belangrijke dingen gedeeld. Ik ben zelf nu al ver in de verwerking, maar heb het alleen moeten doen. Ik wou dat ik dit eerder had gevonden, dat had mij veel onzekerheid en angst gescheeld. De verslaving van mijn man is een zware last om te dragen, maar door dingen te delen wordt de last dragelijk omdat je veel herkenning en erkenning krijgt voor gevoelens en gedachten. Je kunt elkaar tot een hand en een voet zijn. Op deze dag was er ruimte om te vertellen, maar ook om te luisteren. Er was ruimte om samen te lachen en om samen te huilen. En wat voor mij belangrijk is: je hoefde je niet te schamen omdat iedereen in een soort gelijke situatie zit. Die dag is er een openheid over alles wat je maar wilt delen en een verbondenheid met elkaar die anders jaren duurt of zelfs helemaal nooit komt.
Het was fijn om deze dag met elkaar te zijn. Het gevoel van saamhorigheid, begrepen te worden, te leren van workshops, dat er ruimte is voor je emoties. Maar ook om te zien dat God ons als vrouwen wil genezen en herstellen, dat Hij ons door onze wonden heen wil laten schitteren zoals dat in de inleiding zo mooi naar voren kwam vanuit de tekst: "Sta op en schitter, je licht is gekomen, over jou schijnt de luister van de HEER." (Jesaja 60:1)
Op de een of andere manier lijkt het erop alsof je niet helemaal alleen er meer voor staat. Je ontvangt steun/moed van elkaar.
Wat was ik zenuwachtig; 's nachts draaien en woelen en "zal ik wel of zal ik niet", je weet hoe dat gaat. Het viel me 100% mee; gelijk de klik. Ontvangst was warm, even je plekje vinden, er was een band. Vrouwen met dezelfde ervaring, even voorstellen: wie en wat. Huilen, maar ook huilen om de ander; je voelt elkaar zo aan. Maar ook bemoediging doordat er vrouwen zijn die verder zijn gekomen. Er is hulp en er zijn gespreksgroepen. We hebben een Grote God die uitkomst en vertroosten wil. Och, wat een gebroken wereld, wat een zonde wat zijn we ,ja wij, ook ver gedwaald van Hem ,want wij hebben ook onze ballast die wij mee sjouwen het huwelijk in en daar moeten onze mannen ook maar weer mee omgaan. Niet las ik iets in de les van Puur Leven, die mijn man doet: "zonde is niet de dingen die we verkeerd doen, zonde is dat we allen God de rug toekeren"
Ik was nu voor de 3de of 4de keer aanwezig en wat ik heel erg fijn vind is de open, liefdevolle, respectvolle sfeer. Een moeilijk onderwerp wat zo normaal behandeld wordt...heel fijn! Je mag zijn wie je bent, óók met je boosheid. Doordat ik (veel) over m'n boosheid heb kunnen praten, heb ik nu een heel stuk hiervan achter me kunnen laten. Je wordt geaccepteerd zoals je bent, ondanks zoveel verschillende vrouwen. Je masker kan even af, je hoeft geen prestaties te leveren... Alleen dit is ook al een verademing op zich..! Even tijd voor jezelf...voor jouw proces...voor jouw gevoel, voor jouw emotie... Verder delen met elkaar, erkenning vinden lucht op, opgebouwd en bemoedigd worden en er is wederzijds respect! Komen zoals je bent in een veilige omgeving!
Wat ik overweldigend vond, is het ontdekken dat er zoveel vrouwen zijn die met dit probleem zitten. Niet eens het feit dat hun partner moeite heeft met zuivere seks (om het netjes te zeggen), maar het feit dat veel van die mannen op één of andere manier moeite hebben hun verantwoording te nemen in wat ze gedaan hebben. Dat dingen gebeuren, we leven in een gebroken wereld. Maar dat mannen zo lang nodig hebben om te komen tot inkeer, het nemen van verantwoording en het zo lang duurt voor ze ophouden met de oorzaak buiten zichzelf te leggen (bij jou dus). Tegelijkertijd realiseerde ik me, wat ik verstandelijk wel weet, 'ik ben dus niet gek!'. Het is heel heftig te beseffen dat ook mijn man (en dat zal elke vrouw denken) leeft in een leugenwereld, met eigen waarden/normen/verantwoording. Je bent zo gewend jezelf min of meer aan te passen, op te lossen, pijn op te vangen, te verbergen naar de buitenwereld, dat je zelf gaat geloven dat jij niet normaal bent, maar bazig, overheersend, feministisch, noem maar op. Toen ik zaterdag zo rondkeek, luisterde, mensen zag, realiseerde ik me zo 'ik - en dat geldt voor ons allemaal 'zijn gewoon mens!' Niet meer en niet minder.
De workshop 'Je bent geliefd' was goed voor mij om te doen. Ik vond het helemaal niet leuk en heb heel erg moeten huilen, maar de begeleiding van Mariejanne deed me goed. Zij zag een zonnebloem in mijn 'schilderwerk' en ik werd mij bewust dat ik de duisternis achter mij heb gelaten en mij, zoals een zonnebloem, naar het Licht heb gekeerd.
Ik ben dit jaar (2011) voor het eerst op een ontmoetingsdag geweest van kostbaar vaatwerk. Wat ontzettend fijn om niet de enige te zijn, om je masker te kunnen laten zakken en jezelf te zijn. Iedereen snapt wat je doormaakt. Het was een warm bad, een gevoel van thuiskomen.
Ik zou tegen vrouwen willen zeggen: kom gewoon, je mag er zijn zoals je bent, en met vele anderen je verdriet te delen om zo ook weer verder te kunnen en je leven weer op de rit te krijgen. Je bent niet alleen in deze puinhoop die je vaak zo voelt. Kom gewoon; je bent het waard.
Ik ben voor het eerst op een ontmoetingsdag geweest. Een stap die ik alleen niet gezet zou hebben, ik ben gevraagd door iemand die ik vanuit het hulpverleningstraject van mijn man ken. Het was goed om andere vrouwen te ontmoeten die allemaal weten wat seksverslaving inhoudt, welke impact het heeft op je relatie. Vanzelfsprekend zijn alle situaties verschillend en staat elke vrouw er anders in (afhankelijk van fase van crisis / herstel, karakter etc.) Het is fijn om te weten dat je er niet alleen voor staat, maar dat je je verhaal kunt delen en hulp kunt vragen. Van anderen kun je leren. Waar wel een gevaar in schuilt, is dat je je eigen situatie gaat vergelijken met die van anderen en daardoor denkt: bij mij is het zo erg nog niet, of: bij mij is het veel beroerder. Daar werd van tevoren ook voor gewaarschuwd. Aan het begin van de dag merkte ik dat iedereen wat gespannen en afwachtend was, naarmate de dag vorderde merkte ik dat men opener werd en dat de gesprekken wat soepeler verliepen. Ik heb het niet ervaren als een 'klaagdag' maar meer als een steun in de rug om verder te gaan.
Het is goed om andere partners te ontmoeten, je voelt je voor het eerst er niet meer alleen voor staan. Daarnaast kun je gewoon doorpraten, je hoeft niet alles uit te leggen, de ander begrijpt je verhaal en gevoelens gewoon.
Ik ervaar het als heel, heel fijn om in een veilige omgeving je masker te mogen laten zakken en jezelf te kunnen zijn. Het is heel goed om te zien dat je niet alleen moddert met deze materie, deze dag voel je je even niet eenzaam met je probleem. Verder vind ik het ook heel prettig dat we geen klaag-groepje zijn!
Een dag om nooit meer te vergeten. Wat zag ik er tegen op. Maar toen ik aan kwam rijden zag ik dat er al vrouwen waren. Eenmaal binnen werd ik hartelijk ontvangen en het ijs was al een stuk gebroken. Het gevoel dat alle vrouwen die binnen zijn zo zelfde iets meemaken als jij ,deed me enorm goed. En dan .. die gesprekjes , het zingen ,bidden, de groepjes met de gesprekken, workshops. Het was super. En langzaam brak het ijs. Een traan een arm om je heen. Het is zo verademend dat de ander precies weet wat jij voelt. Aan het einde van de dag had ik het gevoel 1 familie te zijn. En het was jammer dat ik naar huis moest. Maar bovenal wat mochten we Gods trouw en liefde ervaren. En wat mochten we elkaar hierin ook bemoedigen. Wat ik heb mee gekregen? God laat het licht in ons schijnen en je bent geliefd. Blijf bij jezelf in alle beslissingen die je neem. Ik kijk uit naar de volgende keer......