Momenteel zijn er ruim 100 vrouwen lid van ons forum. Deze vrouwen hebben allemaal een relatie (gehad) met een man die seksverslaafd is of is geweest of hebben het vermoeden dat hun man seksverslaafd is. Sommige vrouwen lezen alleen mee, anderen reageren zelf ook op het forum; de ene heel vaak, de ander heel af en toe. Het mag allemaal.
Mem:
" Toen mijn man zijn seksverslaving opbiechtte, vielen er vele puzzelstukjes op zijn plaats. Eigenlijk een soort opluchting dat er nu eindelijk openheid, eerlijkheid en waarheid was. In 15 jaar huwelijk was het totaal niet bij me opgekomen om die richting op te denken. Mijn man doet zo iets namelijk niet. Oef; toch wel even flink slikken, en daarbij de nood om informatie, hulp en raad.
Al heel snel kwam ik op dit forum en meldde mij gelijk aan. De christelijke achtergrond vond ik heel fijn en voelde me snel vrij om mijn verhaal te vertellen. Wat er toen gebeurde was overweldigend en bemoedigend, want er kwamen zoveel reacties met lieve woorden en bemoedigingen.
In het begin lukte het me niet om terug te reageren op verhalen, was teveel op mijzelf gericht. Ik las ook niet alles; kon het er niet bijhebben. Dit mag, en ik voelde me vrij om het zo te doen. Na de ontmoetingsdag veranderde dat, omdat de verhalen gezichten kregen. Zulke mooie vrouwen bij elkaar met de zelfde worstelingen en pijn en groeiprocessen.
Nog ben ik niet super actief in terugreageren, maar bij dat wat me bijzonder raakt en waarvan ik denk dat ik een bijdrage kan leveren, doe ik het; dan gaat het ook vanzelf.
Ik hoop je met mijn verhaal vrijmoedigheid te geven om je verhaal te doen, en je te laten omarmen en troosten door vele lotgenoten die niets raar vinden, maar bereid zijn te luisteren. Het werkt helend, gegarandeerd."
Marieke:
" Een klap in mijn gezicht toen ik er achter kwam dat mijn vriend seksverslaafde was. Dit was de 2de keer dat ik deze ontdekking deed. Bij de eerste keer beloofde hij beterschap; het was een foutje/nieuwsgierigheid en de schade was nog niet zo groot. Ik vertrouwde hem na verloop van tijd weer.
Des te groter was de klap deze 2de keer. Dit was 6 jaar later en een donderslag bij heldere hemel. Je wereld stort in, alles onder je voeten schuift weg en je staat er alleen voor, dat was mijn eerste gedachten. Meteen daarna kwam in mijn op: 'en de kinderen en de familie en alles en iedereen; wat moet iedereen toch wel niet denken?'
Ik ging op zoek naar antwoorden op mijn vragen (de waarom vragen) die ik van mijn vriend niet kreeg en ook nooit zal krijgen denk ik, omdat hij ze zelf niet weet. Ik ging zoeken op het internet: 'misschien zijn er wel lotgenoten, maar het is een taboe dus ik zal wel niets vinden' was mijn gedachten toen.
Maar warempel, ik kwam bij 'kostbaar vaatwerk'. Ik las de site, de stukken die erop stonden en heb me meteen maar aangemeld. Hoewel er toch veel dingen opstonden die met het geloof te maken hadden, heb ik ik de stap toch gezet. Ik dacht"'ik zie wel, ermee stoppen kan toch altijd? We zitten toch allemaal in hetzelfde schuitje, of we nu geloven of niet, dik of dun zijn of zwart of wit.'
Ik moet zeggen; het lucht echt op om dingen te lezen die wel zo herkenbaar zijn, je zou het zo zelf kunnen schrijven. Soms is het ook niet leuk om te lezen wat andere vrouwen meemaken, hoe diep ze moeten gaan, maar dan heb ik wel zoiets van: we kunnen er samen wel uitkomen. Als je wilt, kom je er uit en dan is het praten met lotgenoten wel een hele goede oplossing om een stap in de goede richting te zetten.
Dames; je staat er niet alleen voor, er zijn er helaas zoveel die hetzelfde mee moeten maken.
Liefs, Marieke
Merel:
" Voor mij is het forum een plek waar ik mijn verhaal kwijt kan, waar ik terecht kan als ik om raad verlegen zit en waar ik mij begrepen voel.
Lange tijd was er niemand die ik in vertrouwen durfde te nemen over de seksverslaving van mijn man. Daardoor voelde ik mij erg eenzaam. Ik wist ook niet goed hoe ik met de situatie om moest gaan. Door de contacten die ik nu heb via internet heb ik minder het gevoel dat ik eenzaam ben. Er zijn vrouwen die luisteren naar mijn verhaal en mij hun verhaal vertellen. Ik weet nu dat ik niet de enige ben die met dit probleem worstelt.
De verhalen van andere vrouwen geven me steun. Ik herken veel van de emoties waar zij door heen gaan omdat ik die zelf ook ervaar. Ik leer er veel van en kan nu beter met mijn situatie overweg. "
Fleur:
"Ik ben ontzettend blij met het forum. Toen ik hoorde van de site, ben ik eerst wat artikelen gaan lezen, en schreef ik in het gastenboek. Dat hielp mij om me te uiten, en langzaam kwam ik ertoe om mijn verhaal te schrijven op het forum. De drempel was voor mij niet heel hoog, maar ik had wel een paar dagen nodig, om mijn verhaal echt neer te zetten. Ik deed het, want ik had behoefte om te delen, behoefte om mijn verhaal te doen. Wel vond ik het eng, maar de reacties waren zo liefdevol; je wordt begrepen, je treft lotgenoten, iedereen weet wat je meemaakt. Mijn eerste ervaringen waren goed.
Ik ervaar steun op het forum en krijg er tips en adviezen, waar je ook vrij in bent ze te gebruiken of niet. Soms weet je het even helemaal niet meer en kan je hier je hart luchten. Er is een luisterend oor en iedereen weet waar je over praat, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje zullen we maar zeggen.
Het forum is voor iedereen die daar behoefte aan heeft om te schrijven en te delen over wat je meemaakt. Je kunt er je gevoelens, je gedachten, je verdriet en pijn delen met lotgenoten. Je bent vrij in wat je wel en niet wil/kan zeggen. Vrij of je wel of niet op anderen reageert.
Voel je welkom, we begrijpen je! Laatst was er een dag, de ontmoetingsdag voor forumleden. Je kent elkaar niet, alleen de naam van het forum, en dan zie je elkaar, je ontmoet lotgenoten. Je voelt verbondenheid met elkaar, maar je voelt ook de gebrokenheid van allen. Maar het was zo goed om te delen met elkaar. Ik ben heel blij met deze contacten, en met een plek waar je kan delen, en je hart kan luchten."
Tikfah:
" Het is goed om te weten dat ik niet alleen sta ,dat je gewoon jezelf mag zijn en de dingen bij de naam kan noemen, omdat de andere forumleden allemaal weten waar we het over hebben.
En als we verdrietig zijn of verward of boos, dan kunnen we ons uiten zonder dat iemand zal zeggen: 'Nou moet je ophouden, doe nou maar even normaal; het is nu toch alweer 2 jaar geleden? Kom op meid, het leven gaat weer door hoor!' Dat is ook wel zo, maar wel heel anders, wel in diggels.
Ik voel me verbonden met de vrouwen op het forum .
Els:
"Voor mij is het forum erg belangrijk omdat wij met elkaar kunnen schrijven over wat ons bezig houd.
Ook vind ik het belangrijk dat we met elkaar het zelfde probleem hebben en elkaar dus goed begrijpen.
Ik leer er veel van de verhalen en tips van anderen en voel mij vaak bemoedigd hierdoor. We steunen elkaar en bidden voor elkaar.
Wat ik moeilijk vind is om op een goede manier te reageren. Maar ik lees dagelijks alle verhalen en je bent gelukkig niet verplicht om altijd te regeren."