Veel vrouwen ervaren een drempel om aan een gespreksgroep voor partners van (ex)seksverslaafden mee te doen. Ik blijf liever anoniem, ik ben bang een bekende te ontmoeten, ik ben bang dat ik alleen maar moet huilen - zijn uitspraken die we nogal eens horen.
De deelnemers aan de contactgroepen kennen deze gedachten uit eigen ervaring. Zij kozen ervoor om tóch die drempel over te stappen en daadwerkelijk lotgenoten in het echt te ontmoeten. Vier van de deelnemers - die al langere tijd mee doen, of nog maar heel kort - vertellen over hun ervaringen met de contactgroep in hun regio: 

---

Mirjam: " Het was voor mij een verademing dat er meer vrouwen zijn die in een vergelijkbare situatie zitten. In theorie weet je dat natuurlijk wel , maar nu zie je en ervaar je een groot stuk herkenning.  Je hebt aan een half woord genoeg om te weten waar zij doorheen gaan. Als je verdriet en onmacht deelt is dat  zo vertroostend , als een soort balsem in de wonden Ook gaat er een stuk bemoediging vanuit  soms is de ene wat sterker dan de ander en heeft andere inzichten in de problematiek, of is de ander net even wat verder in een bepaald proces, en dat kan je dan zo’n steun geven. Persoonlijk ben ik ontzettend blij dat ik deze stap heb genomen."

Elza: " Mijn ervaring met de groep is: Het is goed om als partners met vergelijkbare ervaringen te delen over dat wat je zo geraakt heeft, ofwel je hele leven op zijn kop heeft gezet. De groep is veilig om te delen, zelfs als het nog niet met anderen is gedeeld. Ze geeft steun en moedigt aan om afhankelijk van en verbonden met God te zijn.
Het gaat er niet om met elkaar in de  slachtofferrol te gaan zitten of over de partner te praten hoe slecht hij wel niet is. Wel: waar sta ik in dit hele proces, hoe ga ik er mee om, wat kan ik nog doen of veranderen in mijzelf en hoe kom ik hier sterk uit?  En gericht op de partner: waar staat hij in dit alles en hoe kan ik naast hem blijven staan en samen erdoor komen?  Of voor jezelf uit te maken: is er nog professionele hulp nodig?
Dit alles gebeurt aan de hand van een stukje Bijbeloverdenking en het lezen en bespreken  van een artikel over een onderwerp wat samen is gekozen. "

Fleur: " Ik vind het erg prettig op de contactgroep.  Je weet: je zit allemaal in hetzelfde  "schuitje".  Je kunt elkaar bemoedigen door Zijn woord, door te bidden voor elkaar.  Er is ruimte om je hart te delen, er is ruimte om je verdriet te mogen laten zien, er is ruimte om jou verhaal te kunnen delen. Soms zit je in een andere fase  dan een "groepsgenoot"; dat kan je erg bemoedigen  en ook jij kan anderen bemoedigen. Wij behandelen onderwerpen die voor ons in onze groep belangrijk zijn,  hier leer ik veel van en/of kan dingen in mijn eigen leven gebruiken.
Het is veilig om in een kleine groep te zijn en iedereen komt aan het woord.
Er wordt naar je geluisterd."

Jolanda: " Ik heb 1 x de contactgroep bijgewoond en vond het erg fijn.
Mensen die je begrijpen ...en die dezelfde pijn voelen; dat is zo bijzonder dat ik dat mocht meemaken.
Voor mij was het een groot geheim, ik had er nog nooit met iemand over gesproken dus je begrijpt dat zo'n contact groep mij het gevoel gaf weer adem te kunnen halen.
Ik zou er elke week wel naar toe willen... "